Guido Geelen

teksten

Van katholieke huize

Karel Schampers

solo expositie Guido Geelen, brengt de bloemen terug naar

Guido Geelen (1961) geldt in de wereld van de keramiek als een belangrijke voortrekker die voortdurend bezig is de grenzen op te rekken. Met zijn brutale en onorthodoxe beelden heeft hij aan het traditionele materiaal klei een vernieuwende impuls gegeven.
De bijzondere kwaliteit van zijn werk is dat het tegendraads en uitdagend is, maar tegelijk ook speels en oogstrelend. Altijd is er die gewaagde tegenstelling tussen stekelige weerbarstigheid en weldadige verleiding. Zo wordt een koeienkop van gebakken rode klei met veel gevoel voor ironie omgetoverd tot een bizarre bloemenvaas. Worden klassieke consolebeelden gedecoreerd met goedkope plakplaatsjes van romantische landschappen. Raken bronzen, met bladgoud bedekte irissen in hun Jordaanse opzichtigheid aan het grensgebied tussen kunst en kitsch. Worden twee levensgrote afgietsels van een man, die als door een aanslag in ruwe brokstukken uiteen zijn gereten, bijna vredig opgesierd met witte bloesem. Vooral in dit laatste beeld komt zijn katholieke afkomst onvervalst aan de oppervlakte: de niet te onderdrukken neiging om het pijnlijke en navrante toe te dekken met een deken van gesublimeerde schoonheid. Het is als de Heilige Mis, waarin het gruwelijke lijdensverhaal van Christus wordt opgefleurd met kaarsen, muziek, gezang, bloemen en goudbestikte kazuifels.